ปังปังไหม้(เกรียมแล้วจร้า)

เมื่อวันสงกรานต์ที่ผ่านมา

ปังปังได้มีโอกาสที่จะได้กลับไปเยี่ยมคุณยายที่ระยองมา

ในตอนแรกที่ลงจากรถนั้น...ทุกคนที่บ้านถึงกลับตะลึงกับภาพลักษณ์ใหม่ของปัง

โอ้ว....ดีใจดีไหมเนี่ย...อิอิ

เมื่อได้ทำการอวดโฉมเป็นที่เรียบร้อยแล้วปังก็ได้เอากระเป๋าสัมภาระไปเก็ฐที่บ้านของคุณป้า

โดยมีหลานชายสุดรัก...ได้เป็นผู้แบกกระเป๋าไปให้(จริงๆแล้วหลอกใช้เด็กยกไปให้)

เมื่อเก็บของเรียบร้อยแล้วก็มีเสียงที่คุ้นหูที่ไม่ได้ยินมานานแล้ว

เป็นเสียงของคนแก่ๆคนหนึ่งนั้นเรียกปังด้วยความคิดถึง

ปังจึงรีบวิ่งออกไปตามเสีงนั้น

แล้วในที่สุดปังก็ได้พบกับเสียงที่เป็นต้นตอของเสียงนั้น

นั้นก็คือยายของปังเอง

ยายของปังปังนั้นแม้ตอนนี้จะแก่ไปมากแต่สำหรับปังแล้วยายของปังสวยเสมอ

ด้วยความที่ปังนั้นเป็นคนที่แสดงออกด้วยคำพูดไม่ค่อยจะเป็น

ปังปังจึงยกมือไหว้แล้วเข้าไปกอดยายของปัง

แม่ใครจะว่าปังกอดคนแก่ ใครหาว่าปังเชย

ปังไม่สนเพราะคนที่ปังกอดอยู่นี้เป็นยิ่งกว่าแม่ของปัง

เนื่องจากในตอนเล็กนั้นคนที่เลี้ยงและดูแลปังมาโดยตลอด

และเปรียบเสมือนแม่ของปังนั้นก็คือยาย

แม้ว่าปังจะทำอะไรที่ไม่ดีมา

หรือทำผิดมา

ก็มีแต่ยายคนนี้แหละที่คอยเป็นกำลังใจและปลอบโยนปังเสมอมา

ซึ่งปังก็ได้ประกาศไว้ในใจว่า

ในวันที่ปังจะรับปริญาใครจะมาไม่มาปังไม่สน

ปังขอแค่คนๆเดียวต้องมาให้ได้คือยายของปังเอง

เพราะเหตุนี้เลยทำให้ปังมีความรู้สึกที่ดีต่อยายของปัง

ในตอนที่กอดยายนั้นรู้สึกเลยว่ายายนั้นก็คิดถึงปังอยู่เหมือนกัน

แม้ในวันนี้ปังจะเดินทางกลับมายังชลบุรี

ยายก็ถามปังว่า มีค่ารถกลับไหม

ทั้งที่ไม่มีญาติคนไหนถามเลย ทำให้ปังรู้สึกได้เลยว่ายายนั้นเป็นห่วงปัง

แม้ตอนนี้ปังจะกลับมาชลบุรีแล้วแต่ปังก็ยังคิดถึงยายเสมอนะ.....